Erich Fromm Sevme Sanati _top_ Today

The deepest need of human beings, therefore, is to overcome this separateness—to unite with another, with a community, with the world. Throughout history, humans have tried trance, tribal rituals, alcohol, and sexual orgies to achieve this fusion. But these are temporary solutions.

The craving for complete fusion with another single person. By its nature, it is exclusive, not universal. Fromm warns that erotic love is often confused with the explosion of sudden sexual attraction. True erotic love is based on the will and commitment to the whole person, not just the body. "Love is not primarily a relationship to a specific person; it is an attitude, an orientation of character."

This changes everything. If love were just a feeling, it would be a fleeting emotion like excitement or boredom. But Fromm says love is a practice , much like playing an instrument or meditating. erich fromm sevme sanati

True love, for Fromm, is a revolutionary act. It is a rebellion against the commodity structure of society. To love is to place your faith in human growth, in the possibility of connection beyond utility.

Bir eyleme "sevgi" diyebilmemiz için Fromm'a göre dört temel bileşenin bir arada olması gerekir: The deepest need of human beings, therefore, is

💬 "Sevgi, sevilen kişinin hayatı ve gelişmesi için duyduğumuz aktif ilgidir."

İnsanlar ilk baştaki o ani, duvarları yıkan "aşık olma" (falling in love) anı ile sürekli olan "sevgide kalma" (standing in love) durumunu birbirine karıştırırlar. İlk baştaki yoğun çekim çoğunlukla geçmişteki yalnızlığın ve yalıtılmışlığın büyüklüğünü gösterir, sevginin derinliğini değil. The craving for complete fusion with another single person

Bu sistem, sevgiyi de etkisi altına alır. İnsanlar, diğer tüm metalar gibi sevgiyi de pazarlanabilir bir nesneye dönüştürür. İlişkiler, bir “haz nesnesi” olarak görülür; kolayca tüketilir ve yine kolayca tüketimden çıkarılır. Fromm, bireylerin sürekli harcayan ve harcanan zombilere dönüşerek sistemin uysal evlatları olduğunu söyler. Bu sistem içinde sevgi gelişemez. Makineleşmiş insanlar birbirlerini sevemedikleri gibi Tanrı’yı da sevemezler.

Saygı, karşımızdakini olduğu gibi görme ve onu değiştirmeye çalışmama cesaretidir. Fromm’a göre saygı, “bir insanı tam olarak olduğu gibi görme, onun eşsiz bireyselliğini fark etme” yeteneğidir. Saygı olmadan sevgi, tahakküme dönüşür.

Gerçek bir sevgi eyleminde Fromm şu dört unsurun bir arada bulunması gerektiğini savunur: